Homeopathie

De geschiedenis van Klassieke Homeopathie

Aan het eind van de 18e eeuw bracht de Duitse arts Samuel Hahnemann (1755 – 1843) de homeopathie naar voren als een uiterst systematische medische wetenschap. Samuel Hahnemann was een gerespecteerd arts en chemicus. Hij was lijfarts van leden van het Duitse hof en auteur van één van de meest gewaardeerde boeken over chemie uit zijn tijd. Ondanks zijn succes stapte hij uit de orthodox-medische praktijk. Hij vond dat hij meer slechts dan goeds verrichtte door zich uit routine bezig te houden met aderlaten, giftige doses kwik en arsenicum en andere vaak schadelijke praktijken die in die tijd in de medische wereld in zwang waren.

          William Cullenkhre-01-01

Bij het vertalen van het medische werk van William Cullen verwonderde hij zich over de opmerking van de schrijver dat de bittere en samentrekkende eigenschappen van kinabast, waarin kinine zit, als reden genoemd kan worden voor de doeltreffendheid van de behandeling van malaria met kinabast. Hahnemann begon met het uitproberen van kinabast in kleine doses op zijn eigen lichaam. Na verloop van tijd vertoonde hij symptomen die heel sterk aan malaria deden denken.

Hahnemann vroeg zich daarop af of het genezende vermogen van kinabast voortvloeide uit het gegeven dat het middel symptomen kon opwekken die heel sterk op die van de ziekte zelf leken.
Vervolgens begon hij zich te verdiepen in vergiftigingsverschijnselen van de toen gebruikte middelen als arsenicum, belladonna, kwik, zilvernitraat.

Hij testte deze stoffen op zichzelf en anderen en kwam tot de bevinding dat deze ‘medicijnen’ bij een overdosis bij gezonde mensen symptomen veroorzaakten die leken op die van de ziekte die men ermee bestreed.
In kleine doses konden deze stoffen het organisme stimuleren tot genezing van de kwaal die ze zelf in overdoses veroorzaken. Dit bevinden heeft Hahnemann in een wet neergeschreven in het Latijn:

“Similia similibus curentur”

Met andere woorden: laat hetzelfde genezen worden door het hetzelfde (gelijksoortige). Hier vindt ook de naam homeopathie zijn oorsprong: homoios betekent gelijke en pathos betekent ziekte (Grieks).

Hahnemann heeft gedurende zijn leven alle bekende geneesmiddelen op gezonde mensen uitgetest (proofing) en zijn bevindingen genoteerd in de ‘Materia Medica Pura’. Op zieke mensen heeft hij geëxperimenteerd en met succes. Zijn gehele leven is hij bezig geweest zijn manier van kijken tegen ziektes en zijn geneesmethode te verfijnen. Het boek ‘Organon’ is daar de weerslag van. Dit werk is in deze tijd nog steeds het meest gezaghebbende werk op het gebied van de homeopathie.